Μια Ενωμένη Ευρώπη...

Θέση:
Μια πιο 'σφιχτή' Ευρωπαϊκή Ένωση δε μπορεί παρά να στηριχτεί και να επιτρέψει μεγαλύτερη ατομική πρωτοβουλία, ελευθερία και ευθύνη.

Γιατί;
Οι ΗΠΑ από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά εγγυόντουσαν την ασφάλεια της Ευρώπης μπροστά στον Σοβιετικό (κομουνιστικό) κίνδυνο, πληρώνοντας φυσικά για αυτή, ενώ άφηναν τα ευρωπαϊκά κράτη να προσπαθούν να ανασυνταχθούν και να δημιουργήσουν τα απαραίτητα αναχώματα για τις εσωτερικές τους νίκες εναντίον του ίδιου κινδύνου. Αυτό, τα ευρωπαϊκά κράτη, το κατάφεραν κυρίως διογκώνοντας το 'κοινωνικό' κράτος. Εκμεταλευόμενα την ιστορία και τον 'ζωτικό' τους χώρο (είτε αυτό ήταν οι αποικίες και οι πρώτες ύλες που προσέφεραν, είτε η τεχνολογική υπεροχή) κατάφεραν για αρκετό διάστημα να διατηρήσουν την ηγεμονική τους θέση στον κόσμο. Πλέον η Ευρώπη για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία της Γης, χάνει τη κυρίαρχη σημασία της. Το κέντρο της Γης μετατοπίζεται στον Ειρηνικό. Ταυτόχρονα το μονέλο 'ανάπτυξης' της Ευρώπης δείχνει τις αδυναμίες του.

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είτε απο διορατικότητα είτε απο ανάγκη οι δυνάμεις της Ευρώπης συμφώνησαν ότι το εμπόριο είναι αυτό που θα μπορέσει να τις ενώσει με τέτοιο τρόπο ώστε στο μέλλον να αποφύγουμε τους καταστροφικούς πολέμους που η γεωγραφία και τα αντικρουόμενα συμφέροντα των μη συνδεδεμένων κρατών επέβαλαν. Αυτό έχει εξελιχθεί και πλέον υπάρχει ένας κάποιος στενότερος δεσμός. Δυστυχώς (κατα τη γνώμη μου) οι διαφορετικές γλώσσες, διαφοροποιημένες κουλτούρες και κάποια στοιχεία του παρελθόντος δεν βοηθούν την οικοδόμηση μια ευρωπαϊκής συνείδησης, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που θα καθιστούσε εφικτή την άμεση δημιουργία της πραγματικά ενωμένης Ευρώπης. Πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας, ότι εάν ο εργαζόμενος στη Βιρτζίνια, ΗΠΑ συμφωνήσει να 'μεταταχθεί' απο τον εργοδότη του στο Σικάγο ή στο Σηάτλ, το μόνο που θα αλλάξει είναι η διεύθυνση του. Ο τρόπος ζωής, η γλώσσα, η διασκέδαση, τα τηλεοπτικά προγράμματα, οι νόμοι, ο τρόπος οδήγησης, η ενημέρωση, η ασφάλιση του και μύρια άλλα θα παραμείνουν ίδια (ή σχεδόν ίδια). Αυτό στην Ευρώπη ουσιαστικά αποτελεί, κοινωνική απομόνωση για πολλά χρόνια, φανταστείτε έναν Πορτογάλο στη Σουηδία ή έναν Φινλανδό στην Ιταλία (σε μαζική κλίμακα).

Η παγκοσμιοποίηση όμως είναι ένα γεγονός. Όποιος το αρνείται είναι αρνητής της πραγματικότητας και εξ' αυτού επικίνδυνος. Ταυτόχρονα το κλίμα απο τις συνεχείς διασπάσεις σε 'έθνη-κράτη' (μια εφεύρεση της βιομηχανικής εποχής, πολύ πριν αυτή γευτεί τις λιχουδιές της τεχνολογικής επανάστασης) έχει πλήρως μεταστραφεί. Τα παγκόσμια μεγέθη μας αναγκάζουν να δούμε τα πράγματα διαφορετικά. Πλέον όλο και περισσότερο αναζητούμε την ασφάλεια που μας προσφέρουν ευρύτερες συμμαχίες ή μεγέθη. Οι ΗΠΑ (πρωτοπόροι) μαζί με τον Καναδά & το Μεξικό, η Κίνα ( με την εσωτερική της ενοποίηση), η Ινδία, οι χώρες της ΝΑ Ασίας με την Αυστραλία, η Ρωσία και η προσπάθεια αντιγραφής του μοντέλου ΕΟΚ (Λευκορωσία, Καζακσταν, Κιργιστάν κτλ), η ένωση των χωρών του κόλπου, προσπάθειες για συνεργασία σε υποσαχάρια αφρική και λατινική αμερική και φυσικά η ίδια η ΕΕ, είναι τα παραδείγματα. Πολλές απο αυτές είναι συμμαχίες ανάγκης, όμως υπάρχουν και εξελίσσονται. Γνώμη μου ότι θα κρατήσουν όσο υπάρχουν οι ανάγκες που τις έφεραν κοντά, αλλά κι αν καταφέρουν να δημιουργήσουν τέτοιες προϋποθέσεις που να αυτοδημιουργούν αυτές τις ανάγκες. Μια τέτοια προϋπόθεση είναι ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και η ύπαρξη θεσμών σύνθεσης αυτής. Ιδιαιτέρως κρίσιμο αυτό για την ΕΕ Είναι έκδηλη η πολιτισμική εγγύτητα των ευρωπαΙκών λαών, όμως επίσης ορατό είναι και η διαφορετικότητα στο πως αντιμετωπίζουν τα γεγονότα. Αυτό οφείλεται στις ιστορικές τους ανάγκες ώς κοινωνίες αλλά και στα διαφορετικά μοντελα που αναπτύχθηκαν πίσω απο εθνικά σύνορα.

Τα παραπάνω περιληπτικότατα στοιχεία με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κοινωνίες με κοινές αξίες, αναφέρομαι κυρίως στις ευρωπαϊκές, δεν έχουν την 'πολυτέλεια' να λειτουργούν ως κλειστά club (δλδ έθνη-κράτη). Δεν τους το επιτρέπουν ούτε οι νέες συνθήκες, ούτε τα οικονομικά τους, αλλά ούτε και οι στόχοι που φαίνεται να έχουν.

Φυσικά μια τέτοια μεταβολή δεν μπορεί να είναι εύκολη, αφού έχει να ανταγωνιστεί καθιερωμένες αξίες δεκάδων ετών οι οποίες έχουν περάσει ως αυτονόητες στους πλυθησμούς των κρατών αυτών. Επίσης δεν μπορεί να είναι και γρήγορη, αφού η αλλαγή στις ανθρώπινες κοινωνίες γίνεται αργά, ίσως πολύ αργά για τα δεδομένα της διασυνδεδεμένης εποχής μας. Ταυτόχρονα οι ίδιοι οι θεσμοί των κοινωνιών (οι θεσμοί που θα εγγυόνται την συνύπαρξη και σύνθεση) είναι του 19ου αιώνα, ξεπερασμένοι απο τις τεχνολογικές εξελιξείς. Δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην ανάγκη για ταχύτατη λήψη αποφάσεων και επιστροφής πληροφορίας.

Γνώμη μου είναι ότι η ενοποίηση των κρατών της Ευρώπης σε έναν μεγαλύτερο σχηματισμό είναι και αναγκαία για την προστασία των κοινών μας αρχών αλλά και επιθυμητή για την προώθηση αυτών σε παγκόσμια κλίμακα. Η ενοποίηση αυτή βεβαίως και θα αναγκαστεί να λάβει υπ' όψιν της, διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε πλυθησμιακές ομάδες που ανήκουν σε αυτό το γεωγραφικό χώρο. Η τάση για αυτοδιοίκηση περιοχών και γενικότερα η ανάγκη για λήψη αποφάσεων στο κατώτερο (για τη συζήτηση μας στο 'τοπικότερο') δυνατό επίπεδο, είναι κάτι που πρέπει να αναγνωρίσουμε κι ευτυχώς ήδη γίνεται. Αυτή η εξέλιξη έχει τη δυναμική να δώσει την ώθηση για τη αλλαγή ή και την επιτάχυνση του τρόπου λήψεως αποφάσεων, δίνοντας έτσι μια απάντηση σε αυτό το ελλάτωμα των θεσμών αλλά ταυτόχρονα με σεβασμό στη διαφορετικότητα των ομάδων όπως αναφέρθηκε προηγουμένως.

Όσο κι αν ακούγεται αυτοαναιρούμενο, ένα μεγαλύτερο κράτος (η Ενωμένη Ευρώπη) για να επιβιώσει, δεν μπορεί παρά να δώσει όσο μεγαλύτερη δύναμη γίνεται στη μικρότερη δυνατή μονάδα που θα το έχει δημιουργήσει, το άτομο. Η απόφαση αυτή είναι που θα αναγκάσει το άτομο να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα με καθαρότερη ματιά, η ενδυναμωσή του και η ευθύνη, που πλέον θα είναι ξεκάθαρα δική του, θα τον οδηγήσει στην ενεργή δημιουργική συμμετοχή και τη σύμπραξη σε αντίθεση με τη στείρα κριτική και καταγγελία. Η 'αποθέωση' του ατόμου εν τέλει και οι αναγκαστικά συνθετικές δυνάμεις που αυτή θα απελευθερώσει, είναι αυτή που θα δημιουργήσει την περισσότερο 'δίκαιη' και 'πλούσια' κοινωνία.

Ελπίζω να είμαι, να είμαστε δημιουργικό μέρος της.

Η ανάγκη της επιστολικής ψήφου.

(Το συγκεκριμένο post θα αναπτύσσεται και θα εμπλουτίζεται με παραδείγματα, γνώμες & εμπειρίες)

Η επιστολική ή ταχυδρομική ψήφος είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορεί ο Έλληνας πολίτης να ψηφίσει χωρίς να απαιτηθεί η φυσική του παρουσία σε κάποιο εκλογικό κέντρο ή μετακίνηση του.

Ο χρόνος μέχρι τις επόμενες εκλογές ή ακόμη και τις μεθεπόμενες δεν αρκεί φυσικά για να θεσμοθετηθεί στην Ελλάδα κάτι τέτοιο, αλλά είναι απαραίτητο να αρχίσει τώρα η προεργασία ώστε αυτό να συμβεί το συντομότερο δυνατόν.

Τα πρώτα εύκολα επιχειρήματα, τα οποία θα ακολουθήσει η ανάλυση των θετικών στοιχείων και η απαρίθμηση τρόπων εξάλειψης όποιων κινδύνων, είναι

• η οικονομία που θα επιτύχουμε τόσο σε κεντρικό όσο και σε ατομικό επίπεδο
• η ακόμη μεγαλύτερη διευκόλυνση της διαδικασίας ψηφοφορίας
• η εξασφάλιση της υποχρέωσης (προσοχή, η ψήφος στην Ελλάδα είναι υποχρέωση του πολίτη κι όχι δικαίωμα) της ψήφου ανεξάρτητα από την απόσταση του ψηφοφόρου από το εκλογικό κέντρο
• η εκπαίδευση και σταδιακή αποδοχή του συστήματος απομακρυσμένης ψηφοφορίας από το εκλογικό σώμα
• η εκπαίδευση του πολίτη και η προετοιμασία θεσμών και διαδικασιών για την είσοδο της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας όταν αυτή θα είναι διαθέσιμη & οι συνθήκες για αποδοχή της, ώριμες (σσ. η δυνατότητα απομακρυσμένης ψηφοφορίας ή ηλεκτρονικής ψηφοφορίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία μιας κάποιας μορφής 'άμεσης δημοκρατίας' σε τοπικού ή ευρύτερου ενδιαφέροντος θέματα.)

Συνεχίζεται...

Πολίτες, όχι πελάτες σε έναν αβέβαιο κόσμο.

Κυριακή, 6 Μαΐου έχουμε εκλογές. Πάλι. Ο καθένας μας θα κάνει τις επιλογές του και θα ψηφίσει αυτό που νομίζει. Όσοι διαβάζετε το συγκεκριμένο άρθρο είναι εύκολο να δείτε τι θα ψηφίσω, μόνο και μόνο από τον τίτλο του άρθρου. Ο συνασπισμός ΔΡΑΣΗ - Φιλελευθέρη Συμμαχία 'κατεβαίνει' στις εκλογές δίνοντας λύση σε αυτούς τους ψηφοφόρους που δεν θέλουν να παραμείνουν στα 'γνώριμα' που μας έφεραν σε αυτό το σημείο, αλλά ούτε θέλουν να διαμαρτυρηθούν, να φωνάξουν και να σπάσουν.

Ο συνασπισμός ΔΡΑΣΗ - Φιλελευθέρη Συμμαχία δίνει διέξοδο και ζητάει την ψήφο του υπεύθυνου πολίτη. Του πολίτη που έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, θέλει να αξιοποιεί εκείνος τους καρπούς της εργασίας του, να συνεισφέρει ένα αποδεκτό ποσοστό του πλούτου που παράγει για την κοινωνία στην οποία ζεί και να να απαιτεί την ανταπόδοση στις υπηρεσίες για το ποσό που προσφέρει. Καλώς ή κακώς, γνώμη μου, αυτή τη στιγμή τη διέξοδο αυτή στο μεγαλύτερο βαθμό την προσφέρει ο συνασπισμός ΔΡΑΣΗΣ - Φιλελευθέρηςς Συμμαχίας.

Τη Δευτέρα ότι και να έχει γίνει δεν θα λυθούν τα χρονίζοντα προβλήματα μας. Η όποια συμμετοχή της ΔΡΑΣΗΣ - Φιλελεύθερης Συμμαχίας (και μακάρι να είναι η μεγαλύτερη δυνατή) μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης. Καταλύτης για την έναρξη μιας εποχής με 'κουλτούρα συνεργασιών' και καταλύτης εξελίξεων με την επιμονή που θα έχει στο μέτρημα και στο αποτέλεσμα.

Το κλείσιμο αυτού του post θα είναι και η αρχή για εξηγήσεις σε κάποιο επόμενο. Όμως γρήγορα θα πρέπει να γίνει αναφορά εδώ. Για αρκετό καιρό μπροστά μας (μάλλον για χρόνια) θα περάσουμε από δύσκολες καταστάσεις και θα έρθουμε αντιμέτωποι με εικόνες που στην Ελλάδα δεν έχουμε συνηθίσει. Την ίδια στιγμή η γειτονιά μας και το διεθνές περιβάλλον αλλάζουν. Η πολυπολικότητα στον κόσμο (πλέον οι ΗΠΑ δεν είναι ο μοναδικός πόλος) είναι γεγονός, η προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εξελιχθεί σε κάτι πιο ενωμένο συνεχίζεται με αβέβαια αποτελέσματα, η ανακατάταξη δυνάμεων των 4 'λαών' στη ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής (Άραβες, Τούρκοι, Πέρσες και Εβραίοι), η επαναδραστηριοποίηση της Ρωσίας και προσπάθεια δημιουργίας μια δικιάς της 'ένωσης', η 'διαμάχη' στη θάλασσα της Ν. Κίνας, η μερική απεξαρτητοποίηση χωρών της Λατινικής Αμερικής, το ξύπνημα της Ινδίας (ο χρόνος θα δείξει εάν θα είναι η Νέα Κίνα) και η μετατόπιση του κέντρου ενδιαφέροντος του κόσμου απο τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό είναι δείκτες αυτής της αλλαγής.

Αλήθεια ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Θεωρώ ότι η έννοια του 'Έθνους - Κράτους' έχει αλλάξει. Η αυτάρκεια που αυτό χρειάζεται, σαν εξέλιξη της πόλης-κράτους, τον καιρό της Παγκοσμιοποίησης είναι μια ουτοπία. Για αυτό κυρίως το λόγο, η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι απαραίτητη. Είναι ότι σημαντικότερο έχουμε να προφυλάξουμε. Για αυτό το λόγο πρέπει να κρατηθούμε σε αυτή τη πορεία. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να μην παρασυρθούμε γεμάτοι οργή ή φόβο. Κάνοντας τον κύκλο μου, αναγνωρίζω ότι υπάρχουν κι άλλες φιλοευρωπαϊκές φωνές, όμως η ΔΡΑΣΗ - Φιλελευθερη Συμμαχία αυτή τη στιγμή προσφέρουν την καλύτερη και πιο αξιόπιστη πρόταση. Εάν συμφωνείτε δεν έχετε παρά να την επιλέξετε.

Οι όμορφες τροπολογίες, όμορφα ψηφίζονται.

Πριν απο λίγη ώρα υπερψηφίστηκε η τροπολογία που προβλέπει την χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων με 30 εκατ. ευρώ.

Φυσικά υπήρξαν διαφωνίες, αντιδράσεις, φωνές, αρνήσεις κι όλα τα αναμενόμενα του καθιερωμένου πολιτικού παιχνιδιού, αλλά η τροπολογία πέρασε. Πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ απείχαν και με αυτό τον τρόπο θέλουν να θεωρούν πως δεν συνέδεσαν το όνομα τους με αυτή την κίνηση. Την ίδια στιγμή η αντιδρούσαν αριστερά και αυτή είτε καταψήφισε είτε (κυρίως) απείχε! Φαντάζομαι ότι η αποχή των κατ΄επάγγελμα αρνητών έγινε γιατί δεν μπορούσαν να πουν - πάλι - ΟΧΙ!

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε τη στάση της Δημοκρατικής Συμμαχίας που στη συνέχεια με τη βοήθεια του ΛΑΟΣ επιδίωξαν και πέτυχαν την ονομαστική ψηφοφορία για την επίμαχη τροπολογία (τακτική που συνήθως ακολουθεί πιστά το ΚΚΕ, που αυτήν τη φορά δεν το έκανε).

Το εξοργιστικό μέρος όμως της τροπολογίας δεν είναι το γεγονός ότι υπάρχει χρηματοδότηση των κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό, ούτε το ποσό αυτής. Ούτε καν το γεγονός ότι προκαταβάλονται χρήματα στα κόμματα για το πρώτο εξάμηνο του 2012. Το εξοργιστικότερο ίσως μέτρο είναι ότι απαγορεύει στους δανειστές αυτών των κομμάτων να κινηθούν νομικά για να κατοχυρώσουν το αυτονόητο, δηλαδή τα χρήματα τους. Μάλιστα αυτό το ονομάζουν και αναγκαίο για την δημοκρατία.

Όμως η ιστορία δεν θα ήταν ολοκληρωμένη εάν δεν αναφέραμε ότι το χρέος των κομμάτων (περίπου 260εκατ. ευρώ υπολογίζεται) έχει δημιουργηθεί σε μια χώρα που προβλέπει μια από τις υψηλότερες κρατικές χρηματοδοτήσεις κομμάτων στην ΕΕ και μάλλον στον Δυτικό Κόσμο (πεισματικά λέω και ξαναλέω ότι η Ελλάδα είναι μέρος του Δυτικού Κόσμου με την ελπίδα να το πιστέψουμε).

Ενδεικτικά καλό είναι να σημειώσουμε το πως θα μοιραστεί η προκαταβολή των 7.720.000 ευρώ του 2012:

• ΠΑΣΟΚ 3.107.705
  
• ΝΔ 2.429.469
• ΚΚΕ 746.737
• ΛΑΟΣ 622.748
• ΣΥΡΙΖΑ 556.005
• ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ 257.333

(όλα τα ποσά τα κόμματα τα εισπράττουν σε ευρώ ανεξάρτητα με το τι πιστεύουν για το νόμισμα και πόσο το θέλουν)

Τέλος όσοι κι αν διαφώνησαν, όσα κόμματα κι αν απείχαν ή καταψήφισαν η τροπολογία πέρασε. Όμως κι αφού πέρασε περιθώρια για να αποδείξουν στην πράξη αυτό που 'φωνάζουν' υπάρχουν. Κανένα απο τα κόμματα τα οποία θα εισπράξουν την δόση του 2011 και την προκαταβολή για το 2012(!) δεν έχει εκδηλώσει κάποια πρόθεση να επιστρέψει όλο ή μέρος του ποσού. Χειρότερα ακόμη, κανένα κόμμα δεν έχει εκφράσει με ειλικρινή και σαφή τρόπο, έστω, διάθεση για να αλλάξει αυτή η πρακτική που προσβάλλει το αίσθημα δικαίου της κοινωνίας μας και τον κοινό νου. Κανένα εκτός απο τη ΔΡΑΣΗ.

Η ΔΡΑΣΗ πρωτοέφερε στη δημοσιότητα το παράλογα υψηλό ποσό της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων, η ΔΡΑΣΗ ζήτησε τον εξορθολογισμό της και μόνο η ΔΡΑΣΗ δεσμέυτηκε να παραιτηθεί από το μέρος της επιχορήγησης που υπερβαίνει τα 0,70€ ανά ψήφο αν μετεκλογικώς δικαιούται κρατικής επιχορήγησης (σσ σήμερα κάθε ψήφος αντιστοιχεί σε επιχορήγηση 10,00€!!!).

Οι επερχόμενες εκλογές είναι η καταλληλότερη στιγμή να ψηφίσουμε με γνώμονα το δικό μας πραγματικό συμφέρον κι όχι με το μικροκομματικό δικό τους, είναι η κατάλληλη στιγμή να ζητήσουμε να έχουμε περισσότερες προσωπικές επιλογές και την ευθύνη που αυτές κουβαλάνε. Είναι η καταλληλότερη στιγμή να ψηφίσουμε σαν πολίτες κι όχι σαν πελάτες.

Η ΔΡΑΣΗ συμμετέχει στις εκλογές…

Αντιγράφω απο το σχετικό δελτίο τύπου της ΔΡΑΣΗΣ

"Η ΔΡΑΣΗ ανακοίνωσε επίσημα σήμερα την κάθοδο της στις επερχόμενες εκλογές σε συνεργασία με την Φιλελεύθερη Συμμαχία.
Στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε η ΔΡΑΣΗ παρουσίασε τις βασικές της δεσμεύσεις και τις βασικές θέσεις για την οικονομία, την ανάπτυξη και την απασχόληση.
Τόνισε ότι δεσμεύεται ότι οι βουλευτές της αν κληθούν να συμμετάσχουν σε κυβερνητικές θέσεις θα παραιτηθούν της βουλευτικής τους έδρας ενώ αν μετεκλογικώς δικαιούται κρατικής επιχορήγησης θα παραιτηθεί για το μέρος της επιχορήγησης που υπερβαίνει τα 0,70€ ανά ψήφο. Σήμερα, κάθε ψήφος αντιστοιχεί σε επιχορήγηση 10,00€.
Οι θέσεις της ΔΡΑΣΗΣ για την οικονομία, την ανάπτυξη και την απασχόληση περιλαμβάνουν:

• Επιβολή ενιαίας επίπεδης (flat) φορολογίας, με αφορολόγητο όριο 5.000€, για όλα τα εισοδήματα, ανεξαρτήτως πηγής, ίσης προς το 20% του εισοδήματος (25% για πέρα από 100.000€ και 30% για πέρα από 300.000€).
• Καθιέρωση Βασικής Εθνικής Σύνταξης 700€ μηνιαίως για κάθε πολίτη – άνδρα ή γυναίκα - που συμπληρώνει τα 67 χωρίς οποιεσδήποτε προϋποθέσεις (χωρίς κρατήσεις δηλαδή).
• Παράλληλα με τη μείωση της κρατικής δαπάνης, κατάργηση κάθε φόρου στην κατοχή ακίνητης περιουσίας. Φορολόγηση της υπεραξίας κατά την μεταβίβαση ως εισόδημα και ενιαίο τέλος αποκλειστικώς για την χρηματοδότηση των ΟΤΑ.
• Μείωση στα εμπόδια απασχόλησης με πλήρη απελευθέρωση των επαγγελμάτων, κατάργηση νομικών περιορισμών στις εργασιακές σχέσεις, πραγματικά ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, περιορισμός των αδικαιολόγητων προνομίων των συνδικαλιστών, και απελευθέρωση αγορών και προϊόντων (ωράρια, διατάξεις και άλλα προσκόμματα).

Τέλος, η πρόταση της ΔΡΑΣΗΣ για την υγεία είναι η χρηματοδότηση της από τη φορολογία. Ο πληθυσμός θεωρείται καθολικά ασφαλισμένος. Τις υπηρεσίες υγείας παρέχουν ιατροί και νοσοκομεία που συμβάλλονται με το σύστημα υγείας όπως ακριβώς γίνεται με τα προγράμματα υγείας των ασφαλιστικών επιχειρήσεων. Οι ευπορότεροι πολίτες συμμετέχουν στη δαπάνη και εφ’ όσον επιθυμούν πολυτελέστερες υπηρεσίες (μονόκλινα δωμάτια π.χ.) συνάπτουν πρόσθετη ασφάλιση με ελληνικές ή ξένες ασφαλιστικές εταιρείες. Εργαζόμενοι και εργοδότες απαλλάσσονται από τις κρατήσεις."

Οι ιστοσελίδες των δύο κομμάτων στις οποίες μπορούμε να βρούμε περισσότερες πληροφορίες είναι:
ΔΡΑΣΗ & Φιλελευθέρη Συμμαχία

Γιατί; Μέρος Α

Οι μικρές ιστορίες παρακάτω θέλουν απαντήσεις.

Κάποιος νέος απόφοιτος κάποιου, σχολείου, τεχνικής ή πανεπιστημιακής σχολής θέλει να εργαστεί. Κάπου ώστε να αρχίσει να χτίζει το βιογραφικό του με σκοπό σε λίγο καιρό να μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε προτάσεις. Γιατί αυτός ο νέος άνθρωπος θα πρέπει να αντιμετωπίζει τόσες δυσκολίες στην είσοδο του στην αγορά εργασίας; α) Για πάρα πολλά επαγγέλματα χρειάζεται άδεια από κάποια δημόσια αρχή με τις γνωστές καθυστερήσεις, β) Μικρές επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να στελεχωθούν από αυτούς τους νέους ανθρώπους με τις λίγες απαιτήσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανοίξουν αφού οι καθυστερήσεις, το κόστος και οι πολύπλοκες διαδικασίες δεν τους επιτρέπουν, γ) γιατί οι ξένες επενδύσεις με τα περισσότερα κεφάλαια, οι οποίες θα μπορούσαν να επενδύσουν στη πρόσληψη και εκπαίδευση νέων αποθαρρύνονται από την Ελλάδα, δ) γιατί ο εργοδότης πρέπει να καταβάλει τόσο υψηλές εισφορές σε ασφαλιστικά ταμεία για κάποιον υπάλληλο που ακόμη δεν του έχει δώσει τίποτα μέσω της εργασίας του και ε) δεν είναι φυσιολογικό ο εργοδότης να δίνει δύσκολα ευκαιρίες σε αδοκίμαστους νέους όταν ξέρει ότι αυτή την επιλογή δύσκολα θα μπορέσει να την αλλάξει εάν αποδειχθεί λανθασμένη;

Ας πούμε όμως ότι κάποιος νέος προσλαμβάνεται. Γιατί αυτός ο νέος μπορεί να διαχειριστεί ένα μόνο μέρος από τα χρήματα που κοστίζει στον εργοδότη του (Τα ‘καθαρά’ σε σχέση με τα μεικτά αλλά και τις λοιπές παροχές και εισφορές που έχει ο εργοδότης για αυτόν τον εργαζόμενο); Αν ξεπεράσουμε ως αναγκαίο κακό την προείσπραξη φόρου ακόμη κι από εκείνους που τελικά δεν πρέπει να πληρώσουν καθόλου φόρο, γιατί αναγκάζεται ο εργαζόμενος να ενταχθεί σε κάποιο ασφαλιστικό φορέα α) χωρίς ουσιαστικά κανένα περιθώριο επιλογής. Η πολιτεία έχει αποφασίσει (και αλλάζει την απόφαση της όποτε θέλει) που θα ασφαλιστεί ο εργαζόμενος, β) χωρίς δικαίωμα προσωπικής επιλογής των όρων(εισφορά, απόδοση κτλ) της ασφάλισης του, γ) χωρίς έλεγχο της διοικήσεως του ασφαλιστικού του προγράμματος ή τη δυνατότητα αλλαγής του και δ) χωρίς την ανταπόδοση σε υπηρεσίες επιπέδου των εισφορών του.

…συνεχίζεται.

Βραβεύοντας αυτόν…

Χθες η πολιτική ηγεσία των ‘δολοφόνων των λαών’ βράβευσε τον Norman Borlaug . Ποιος είναι κι αυτός; Δυστυχώς για εκείνον δεν είναι ούτε τραγουδοποιός, ούτε μοντέλο, ούτε κάποιος εκκεντρικός καλλιτέχνης να δημιουργεί ‘μοντέρνα τέχνη’ την οποία να αγοράζουν κάποιοι έναντι αντιτίμου αντιστρόφως ανάλογο με την καλλιτεχνική αξία του έργου(και καλά αν είναι ιδιώτες, δικά τους τα λεφτά ότι θέλουν τα κάνουν, τι γίνεται όμως όταν αυτά τα έργα γίνονται κατόπιν για λογαριασμό δημόσιων οργανισμών με μη εκλεγμένες διοικήσεις;). Είναι ένας επιστήμονας που ασχολήθηκε με τη βελτίωση καλλιεργειών και δραστηριοποιήθηκε γενικότερα στον τομέα της βιοτεχνολογίας. Χρησιμοποιώ τον παρατατικό γιατί τώρα είναι 93 χρόνων και φυσικά θα έπρεπε να έχει πάρει σύνταξη… ε όχι ακριβώς. Μέχρι και σήμερα παραμένει μέλος του πανεπιστημίου του Τέξας στις ΗΠΑ (φυσικά το σωστό ήταν να έχει πάρει σύνταξη από τα 55 του, αφού συμπλήρωσε 35ετία αλλά η απάνθρωπη ελευθερία που έχει του επέτρεψε να συνεχίσει να εργάζεται κανονικά).

Τι έχει καταφέρει όμως αυτό το ‘υποκείμενο’ που παίζει με τη φύση(κάπως έτσι δεν θα περιέγραφε η οικολογική οργάνωση Greenpeace – παγκοσμίως – ή ‘προοδευτική’ Αριστερά στην Ελλάδα); Το σημαντικότερο ‘έγκλημα’ του μάλλον είναι ότι έχει τον τίτλο του πρωτεργάτη της λεγόμενης ‘Πράσινης Επανάστασης’, έτσι ονομάζεται η εισαγωγή των βελτιωμένων καλλιεργειών σιταριού σε χώρες όπως το Πακιστάν, το Μεξικό και η Ινδία. Ειδικά στο Μεξικό (όπου πήγε μετά από συνεργασία της κυβέρνησης με το Rockefeller Foundation ) κατάφερε να μετατρέψει τη χώρα σε εξαγωγέα σιταριού. Αποτέλεσμα των έργων αυτού του ‘εγκληματία’ και ‘βιαστή της φύσης’ είναι η εκτιμώμενη σωτηρία 1 δισεκατομμυρίου ανθρώπων από την πείνα. Έχω την εντύπωση ότι τα περισσότερα παιδιά από αυτό το δισεκατομμύριο μεγάλωσαν θαυμάζοντας τη J-Lo( aka Jennifer Lopez, αγράμματοι) και του πρωταγωνιστές του Bollywood, χωρίς ποτέ να γνωρίσουν το όνομα του επιστήμονα που μάλλον του έδωσε τροφή και έναν κάποιο καλύτερο επίπεδο ζωής. Είναι νομίζω φυσιολογικό ότι οι εγκληματίες του Κογκρέσου θα βράβευαν έναν δικό τους (βέβαια έχει πάρει κι ένα Νόμπελ Ειρήνης για τα παγκόσμια οφέλη που προέκυψαν από την επιστημονική του έρευνα αλλά ποιος ενδιαφέρεται;).

Ως επίλογο στην αναφορά στον συγκεκριμένο επιστήμονα θέλω να αναφέρω την πάγια θέση του πάνω στην οικολογική επίπτωση των βελτιωμένων καλλιεργειών. Λέει ‘Η αυξημένη παραγωγικότητα στα καλλιεργήσιμα εδάφη θα βοηθήσει στον έλεγχο της αποψίλωσης των δασών αφού θα μειώσει τη ζήτηση για νέες καλλιεργήσιμες εκτάσεις’ (…increasing the productivity of agriculture on the best farmland can help control deforestation by reducing the demand for new farmland). Εμένα μου φαίνεται τώρα λίγο επίκαιρο αυτό όταν ξέρουμε ότι οι πιο πολλές φωτιές στη χώρα μας οφείλονται στις ανεξέλεγκτες παράνομες χωματερές και στους εμπρησμούς, όχι για να κατασκευαστούν κατοικίες αλλά για να δημιουργηθούν βοσκοτόπια και να καθαριστούν αγροτεμάχια. Τέλος να αναφέρουμε ότι ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Βοστόνης πιστεύουν ότι ανακάλυψαν μια τεράστια υπόγεια λίμνη στη περιοχή του Νταρφούρ στο Σουδάν. Μια τέτοια ανακάλυψη πιστεύεται ότι θα τερμάτιζε την γενοκτονία που διαπράττεται εδώ και πολλούς μήνες από τη μουσουλμανική κυβέρνηση της χώρας εναντίων των μαύρων Αφρικανών που κατοικούν στην περιοχή και ως αιτία μεταξύ άλλων έχει τον έλεγχο των υδάτινων πόρων και των καλλιεργήσιμων εκτάσεων λόγω αυτών. Φυσικά θα πρέπει να καταδικάσουμε την ιμπεριαλιστική επέμβαση στα εσωτερικά μιας ανεξάρτητης χώρας από τους πράκτορες της δύσης και το πογκρόμ που έχουν εξαπολύσει οι καπιταλιστές εναντίον των άμοιρων μουσουλμάνων του Σουδάν¹ όπως θα έλεγε η σύντροφος Αλέκα.

¹ Ναι η ίδια χώρα που άφησε τον Οσάμα Μπιν Λάντεν να μεγαλουργήσει και μόνο μετά από τις βομβιστικές επιθέσεις στις αμερικάνικες πρεσβείες στην Τανζανία και την Κένυα και τις ασφυκτικές πιέσεις που ακολούθησαν προσπάθησε να κάνει κάτι – τελικά τον άφησαν να φύγει στο Αφγανιστάν όπου και συνέχισε το θεόπνευστο έργο του.

Ο Αιγύπτιος και οι αποφάσεις μας

Σήμερα το πρωί, μέσα από τα κορναρίσματα και τα καυσαέρια που βγάζουν τα ‘καλοδιατηρημένα’ οχήματα (λεωφορεία, φορτηγά και ΙΧ) τα οποία έχουν περάσει κι από ΚΤΕΟ(άλλο ένα αριστουργηματικό παράδειγμα για την ικανότητα του δημοσίου τομέα να θεσπίζει κανόνες και με αποτελεσματικότητα να τους εφαρμόζει) είδα τις διαφημίσεις που προαναγγέλλουν την μετονομασία της ΤΙΜ σε WIND. Η μετονομασία αυτή είναι απόρροια της εξαγοράς της συγκεκριμένης εταιρείας από τις επιχειρήσεις ενός Αιγυπτίου επιχειρηματία. Ενός επιχειρηματία που ενδιαφέρεται, με τεράστια επιτυχία όπως δείχνουν τα αποτελέσματα, πρωτίστως για το κέρδος και την γιγάντωση των επενδύσεων του. Ένα συμφέρον που αυτόματα μεταφράζεται σε ενδιαφέρον για παραγωγή νέων ελκυστικότερων προϊόντων, την καλύτερη δυνατή τιμολογιακή πολιτική και την αρτιότερη κάλυψη των αναγκών του πελάτη μετά την πώληση του προϊόντος. Συστατικά απαραίτητα για κάθε επιτυχημένη επιχείρηση στις μέρες μας, στις μέρες της παγκοσμιοποίησης (παγκόσμιου ανταγωνισμού). Αυτός λοιπόν ο αποδεδειγμένα επιτυχημένος επιχειρηματίας έχει αγοράσει κι ένα ποσοστό από μια θυγατρική της ‘δικής μας’ ΔΕΗ. Την θυγατρική της που ασχολείται με την παροχή υπηρεσιών Internet και την λειτουργεί ως εναλλακτικός φορέας τηλεφωνίας (Το πώς και το γιατί μια επιχείρηση με δεκάδες χιλιάδες μέτρα ιδιόκτητου δικτύου και ήδη εγκατεστημένους ‘διαδρόμους’ και αρκετές δεκάδες ημιενεργούς υπαλλήλους δεν έχει καταφέρει να αναπτύξει το μεγαλύτερο σύστημα οπτικών ινών στην χώρα, μη με ρωτάτε.), την Tellas. Έχοντας λοιπόν το μειοψηφικό πακέτο σε αυτή την εταιρεία και με όραμα(κατά δήλωση των στελεχών της εταιρείας του) να κινηθούν επιθετικά και να προσφέρουν ολοκληρωμένες υπηρεσίες στις τηλεπικοινωνίες, έχει κάνει προσφορά στη διοίκηση της ΔΕΗ για πλήρη εξαγορά της θυγατρικής της. Ποια εξέλιξη προβλέπεται για αυτήν την πρόταση; Μα φυσικά αρνητική. Η ΔΕΗ εκτιμώντας ότι μπορεί να προσφέρει πολύ καλύτερες υπηρεσίες, γεγονός που αποδεικνύεται από τις πάρα πολλές ακυρώσεις και διαμαρτυρίες που προκαλεί το τελευταίο προϊόν τους (Tellas Zisto), μάλλον δε θα προχωρήσει στην πώληση. Άρα η ελπίδα μας για σκληρότερο ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων για ακόμη φθηνότερες, περισσότερες και καλύτερης ποιότητας υπηρεσίες, αναβάλλεται (ή οι προσδοκίες μας μειώνονται) προς στιγμήν.

Για τέλος όμως έχουμε όμως το καλύτερο. Έχουμε την απάντηση γιατί αυτός ο επιτυχημένος επιχειρηματίας επένδυσε στην 3η σε μέγεθος εταιρεία κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα και δεν προσπάθησε να αγοράσει τον ΟΤΕ, μια εταιρεία με μεγαλύτερο δίκτυο, περισσότερη τεχνογνωσία(;!) και πρόσβαση στα Βαλκάνια(μια αγορά πολύ μεγαλύτερη από αυτή της Ελλάδος που έχει τη δυνατότητα να στηρίξει επενδύσεις τέτοιου μεγέθους). Όπως ο ίδιος δήλωσε, δεν επέλεξε τον ΟΤΕ γιατί ‘οι κυβερνήσεις είναι πολύ αργές’. Ορίστε, έπρεπε να έρθει ακόμη ένας ξένος επιχειρηματίας να μας ξαναπεί αυτό που οι περισσότεροι που μένουμε σε αυτό το γεωγραφικό χώρο βιώνουμε. Η δημόσια – κρατική διαχείριση δεν είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος να λειτουργείς επιχειρήσεις. Ειδικά σε ένα ταχύτατα μεταβαλλόμενο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, μπορεί να σου εγγυηθεί την μέτρια(στην καλύτερη των περιπτώσεων) λειτουργία της επιχείρησης. Ο ίδιος άνθρωπος μας δίνει μια εξήγηση γιατί μια άλλη δημόσια εταιρεία θα αρνηθεί την προσφορά του. Μας λέει “Κάθε φορά που η κυβέρνηση προσπαθεί να ιδιωτικοποιήσει κάποια εταιρεία υπάρχει πάντα αντίδραση από όλα τα μέτωπα”. Όμως στην Ελλάδα αυτά την γενικόλογη διατύπωση ξέρουμε πλέον να την αποκρυπτογραφούμε. Οι αντιδράσεις θα έρθουν από αυτούς που έχουν βολευτεί με τον αδιαφανή τρόπο που μπορούν να γίνονται ‘εθνικοί προμηθευτές’, θα συνεχισθούν από αυτούς που θεωρούν τις επιχειρήσεις ως μέσο εξυπηρέτησης της εκλογικής τους πελατείας και θα ολοκληρωθούν από τους εργαζόμενους σε αυτές τις επιχειρήσεις. Εργαζόμενους που έχουν μάθει να θεωρούν εκμετάλλευση την απαίτηση των καταναλωτών για ποιοτική και γρήγορη ικανοποίηση των αιτημάτων τους, εργαζόμενους που για να συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα εξωφρενικά τους προνόμια αναγκάζουν άλλους να στερούνται τα βασικά. Ας πάρω όμως την τελευταία φράση κι ας ξανακάνω κάτι που μερικοί μου λένε ότι κάνω συνέχεια. Ας πηδήξω σε ένα ‘άλλο’ θέμα. Γιατί μια καταχρεωμένη και διαρκώς ελλειμματική εταιρεία όπως η Ολυμπιακή συνεχίζει να (Πάνθεον) λειτουργεί ακόμη επιβαρύνοντας τον ελλειμματικό κρατικό προϋπολογισμό; Είναι αλήθεια ότι μια εταιρεία η οποία συστάθηκε για να απορροφήσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Ολυμπιακής (χωρίς τα χρέη της ;;;!) κάτι που φυσικά δεν έγινε αποδεκτό από την ευρωπαϊκή επιτροπή(άρα δεν εκτέλεσε τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε) συνεχίζει να νοικιάζει γραφεία και να έχει υπαλλήλους (όπως μας πληροφορεί ο κος Ανδριανόπουλος – εγώ δεν το πιστεύω, μάλλον πράκτορας των Ρώσων θα είναι!);

Σε 3-4 μήνες θα έχουμε εκλογές. Ακόμη μια ευκαιρία να διαλέξουμε τι επιθυμούμε για το μέλλον μας. Μια ελεύθερη κοινωνία με ανταγωνιστική οικονομία στο οποίο ο καθένας θα είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του ή ένα κρατικοκεντρικό μοντέλο διακυβέρνησης που καθημερινά βάζει εμπόδια στις δημιουργικές προσπάθειες των πολιτών του;

Φιλελεύθερη Συμμαχία - Ο φιλελευθερισμός στην Ελλάδα

Στην Aνάβυσσο το τελευταίο σαβατοκύριακο του Απριλίου έγινε το 1ο συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Αυτό ελπίζουμε να είναι το πρώτα απο τα πολλά και σημαντικά βήματα για την εδραίωση του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού φιλελευθερισμού στην Ελλάδα προς όφελος όλων όσων ζούμε στη χώρα αυτή και όχι μόνο.

Για περισσότερες πληροφορίες και για μια πρώτη επαφή μπορείτε να επισκεφθέιτε την ιστοσελίδα της Φιλελευθερης Συμμαχίας. Εκεί θα βρείτε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που θα σας χρειαστούν είτε για να ενημερωθείτε, είτε για να συμμετάσχετε πιο ενεργά στην προσπάθεια βελτίωσης της ζωής μας.

Το ψέμα του 'ασύλου'.

Ήταν Κυριακή πρωί και παράξενο για την χώρα αλλά υπήρχε ήλιος και το βρεγμένο από την βροχή της προηγούμενης νύχτας γρασίδι αντανακλούσε το φως. Τα σκιουράκια κατέβαιναν από τους χοντρούς κορμούς των βελανιδιών και των υπολοίπων δέντρων που υπήρχαν για να μαζέψουν ότι θα τους ήταν χρήσιμο. Ο ‘Κριστόφ’, το γενναίο σκιουράκι που είχε μάθει να έρχεται να παίρνει το ψωμί (27 πέννες από το super-market), είχε έρθει και πάλι. Ήταν οι πρώτες πρωινές ώρες και ετοιμαζόμουν να πάω για ύπνο αφού μόλις είχαμε τελειώσει ένα LAN game με τους συγκατοίκους του ορόφου, συνέχεια μιας ακόμη βραδιάς εξόδου σε bars και clubs της περιοχής. Κουρασμένος ετοιμάστηκα να κλείσω τις κουρτίνες για να κρατήσω μακριά μου τις ενοχλητικές ακτίνες του ήλιου, όταν ξαφνικά κάτι με τάραξε. Ήταν ένα ζευγάρι ανθρώπων, μια γυναίκα κι ένας άντρας με μαύρα παπούτσια, σκούρο μπλε παντελόνι, άσπρο πουκάμισο και σκούρο μπλε γιλέκο. Στη μέση τους φορούσαν μια ζώνη με πολλά μπιχλιμπίδια. Ήταν αστυνομικοί και ήταν μέσα στο campus. Περπατούσαν δίπλα στα απομεινάρια μιας κλασσικής νύχτας Σαββάτου σε πόλη της Αγγλίας, κουτάκια μπύρας και διάφορα άλλα σκουπίδια, τα οποία θα είχαν μαζευτεί πολύ σύντομα από τη πρωινή βάρδια των εργατών καθαριότητας. Κάποιοι φοιτητές και φοιτήτριες οι οποίοι δεν είχαν κοιμηθεί στα δωμάτια τους αλλά σε δωμάτια άλλων φοιτητών και φοιτητριών, με όσους συνδυασμούς μπορείτε να φανταστείτε, περνούσαν δίπλα σους αστυνομικούς. Οι λιγότερο κουρασμένοι αντάλλασσαν μαζί τους ένα τυπικό χαιρετισμό και συνέχιζαν ατάραχοι τη πορεία τους. Εγώ όμως από την δημοκρατική και προοδευτική Ελλάδα και μετά από 4 χρόνια σε εκείνη τη χώρα είχα διακόψει για δύο λεπτά αυτό που ήθελα να κάνω γιατί μου φάνηκε παράξενο το θέαμα.

Το ίδιο βράδυ οι συζητήσεις μεταξύ των συγκατοίκων κι άλλων φίλων δεν είχαν πολύ διαφορετική θεματολογία από αυτά που θεωρούσα πλέον δεδομένα. Συζητήσεις για τις νέες παιχνιδομηχανές και αυτοκίνητα ακολουθούσαν εκείνες για τους γκόμενους και τις γκόμενες. Η προσφορά του Tesla και ο Maxwell αναφέρονταν σε ίδιους κύκλους συζητήσεων με τους Porter και τον Zwass. Οι προσδοκίες για την εφαρμογή των ERP και MRP στις εταιρείες επισκιαζόταν από τα ευρήματα έρευνας μιας συμφοιτήτριας για την παρουσία κοκαΐνης σε τεράστιο ποσοστό χαρτονομισμάτων. Ταυτόχρονα παράπονα και κουτσομπολιά ακούγονταν για νέες και παλιές γνωριμίες, ενώ ένας φίλος Ισπανός γύριζε αφού ξόδεψε κι εκείνη τη βραδιά τις 50 λίρες στο συνηθισμένο δίωρο τηλεφώνημά προς τη κοπέλα του σε πόλη της Νότιας Ισπανίας αντικαθιστώντας μια Ελληνίδα που μόλις πήγαινε στο δωμάτιο της να κάνει το ίδιο κι ένα Ιάπωνα που πήγαινε να τελειώσει μια εργασία του η οποία είχε ημερομηνία παράδοσης σε 3 βδομάδες. Τίποτα δεν ήταν διαφορετικό. Εκτός από το γεγονός ότι νωρίς το πρωί είχαν περπατήσει μέσα στο campus δύο αστυνομικοί χωρίς κανένας να το θυμάται.

Πέρασαν κι άλλα χρόνια και μια βραδιά σε μιαν άλλη πόλη της Μεγάλης Βρετανίας συνάντησα και πάλι το ίδιο φαινόμενο. Όχι για δεύτερη φορά αλλά για πολλοστή. Απλά εκείνη τη φορά το θυμάμαι γιατί σταμάτησαν και με ρώτησαν πως μπορούσαν να βρεθούν σε ένα συγκεκριμένο κτίριο αφού κάποιοι φοιτητές τους είχαν καλέσει για να ησυχάσουν τον κοινό μας γνωστό από τη Τσεχία, έναν ικανότατο φοιτητή ο οποίος όμως είχε μια αγάπη να καταστρέφει τα αυτοκίνητα του, να πίνει και να κάνει τον λυκάνθρωπο (συνήθως σε συνδυασμό). Λίγο αργότερα η φωτιά στο νυχτερινό μας barbecue είχε δυναμώσει, μια Γερμανίδα καθόταν στην αγκαλιά του Ολλανδού φίλου της, ο έτερος Τσέχος μισομεθυσμένος καταριόταν την Ελλάδα για την πρόσφατη επιτυχία της στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ενώ στην ίδια πρόταση δήλωνε εντυπωσιασμένος για το παγκόσμια πρωτότυπο γεγονός ότι στην Ελλάδα σου προσφέρουν τη μπύρα μέσα σε ήδη παγωμένα σε ψυγεία ποτήρια. Μια Αμερικανίδα με κοιτούσε και μου ανέφερε ότι ήταν σχεδόν σίγουρη ότι το ίδιο συμβαίνει και στην άλλη μεριά του Ατλαντικού καθώς και σε άλλες χώρες. Το περιπολικό ξαναπέρασε από το δρομάκι μπροστά από το barbecue μας, σταμάτησε και μας παρατήρησε ότι η ανοιχτή φωτιά απαγορεύεται ειδικά στις εστίες, μας καληνύχτισε κι έφυγε – άλλες φορές μας είχαν προτρέψει να τη σβήσουμε. Δυο κοπέλες που προηγουμένως οδηγούσαν χωρίς δίπλωμα στο πάρκινγκ του campus είχαν πάει στο πίσω μέρος της παρέας. Καθώς το περιπολικό απομακρυνόταν, ο λυκάνθρωπος – Τσέχος φίλος μας ερχόταν τρεκλίζοντας κρατώντας μια τσάντα από λουκάνικα και παρέα με έναν Λίβυο. Εκεί ψήσαμε τα λουκάνικα συνεχίζοντας να λέμε για τα γενέθλια της σκύλας του Hitler τα οποία κάποιος γιόρταζε, την αγάπη κάποιου για τα τατουάζ, την ερχόμενη αναμέτρηση της ομάδας αμερικάνικου ποδοσφαίρου η οποία θα κατέληγε σε μια ακόμη ήττα, στην αναγκαιότητα της αναρχίας για μια δίκαιη κοινωνία όπως ένας άλλος υποστήριζε. Άνθρωποι ερχόντουσαν όλη την ώρα, άνθρωποι έφευγαν συνεχώς. Μετά από ώρα τους ξανάβλεπες να έρχονται μαζί ή και μόνοι τους ή και καθόλου εκείνη τη βραδιά.

Από την εμπειρία μου στα πανεπιστήμια της Μ. Βρετανίας, εκεί που οι θρασύτατοι αστυνομικοί κάνουν βόλτες στο μέρος που κοιμούνται οι φοιτητές, δεν είδα ποτέ κάποιον να με συλλαμβάνει παρά τις πολλές φορές απαράδεκτες εργασίες μου, ποτέ κανένας ένστολος δε χτύπησε τη πόρτα μου παρά τις απόψεις μου για την μητέρα του Χριστού και την εκτίμηση μου για τις θρησκείες γενικότερα παρ’ όλο που δεν έχανα ευκαιρία να τις διαφημίσω. Οι μοναδικές φωτιές που συνάντησα σε πανεπιστημιακούς χώρους προέρχονταν από παρ’ όμοια barbecue parties και από ξεχασμένα ‘παράνομα’ τηγάνια σε μάτια γκαζιού που επέβαλαν την έφοδο άλλων ένστολων, πυροσβεστών αυτή τη φορά. Εδώ πρέπει να σημειώσω πως παρ’ όλο που αυτή η έφοδος γινόταν αρκετά τακτικά και η απόκριση της συγκεκριμένης υπηρεσίας ήταν τέτοια που καθιστούσε το χρονόμετρο άχρηστη εφεύρεση και το λεπτό ως μονάδα μέτρησης του χρόνου αναχρονιστική παλαιομοδίτικη αγκύλωση, ποτέ όσο ξέρω εγώ δεν έγινε πραγματικότητα το παράδειγμα της Samantha από το Sex & the City. Τέλος πρέπει να παραπονεθώ για το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της φοίτησης μου δεν έμαθα δουλειές του μέλλοντος, όπως να σηκώνω ένα τοίχο σε χρόνο μηδέν και για να κρατήσει, να χτίζω έναν καθηγητή μέσα του όπως διδάσκει η παράδοση του τόπου μας, παρ’ ότι φοίτησα σε μη κρατικά πανεπιστήμια με δημόσια χρηματοδότηση (τα δίδακτρα του βασικού πτυχίου πληρωνόντουσαν από την ΕΕ). Επίσης πρέπει να στιγματίσω το γεγονός ότι το δεύτερο μεταπτυχιακό μου το ολοκλήρωσα με υποτροφία για δίδακτρα και έξοδα στέγασης τα οποία το πανεπιστήμιο κατάφερε να συγκεντρώσει από ιδιωτικές εταιρείες που συμμετείχαν και στο χτίσιμο του νέου του κτιρίου, και δημόσια χρηματοδότηση από το αγγλικό κράτος, το δήμο στο οποίο ανήκει και τα αντίστοιχα προγράμματα της ΕΕ. Ακόμη και τώρα προσπαθώ να ξεπλύνω την βρωμερή γλίτσα της εκμετάλλευσης που ένιωσα στο πετσί μου κάνοντας συνεχώς ντους με αποτέλεσμα να σπαταλάω πολύ νερό και ενέργεια συμβάλλοντας έτσι στην καταστροφή του πλανήτη μας. Όλα αυτά επειδή οι σκοτεινές δυνάμεις του καπιταλισμού μέσω των πρακτόρων τους, τις ιδιωτικές εταιρείες, συμμετείχαν στη χρηματοδότηση ενός μεταπτυχιακού μου.